De gele schep

26-05-15

''Zo mooi hoe je soms via spel een kijkje kan nemen in het hoofdje van een kind'' sprak een pedagogisch medewerker. ''Ik was ontroerd en stiekem ook wel een beetje jaloers op de onbevangenheid van de kinderen.''

''Een jongetje van bijna 3 jaar zat in zijn eentje te spelen in de zandbak en van een afstandje keek ik naar hem. Hij had een gele schep in zijn hand die hij steeds weer opnieuw begroef, dan weer uit het zand haalde, even iets tegen de schep leek te zeggen en het vervolgens weer begroef. Dit herhaalde zich steeds weer. Ik was benieuwd naar zijn spel en ging wat dichterbij zitten. Dichtbij genoeg om hem te horen, maar op genoeg afstand om hem niet te storen. Elke keer als hij de schep weer tevoorschijn haalde uit het zand, zei hij tegen de schep 'dat is goed hoor, je mag wel weer terug' en hij begroef de schep weer. Ik werd steeds nieuwsgieriger en ging bij hem op de rand van de zandbak zitten. Hij keek op en zei tegen me: 'dit is opa Guus', terwijl hij de schep omhoog hield. 'Ik heb hem even uit zijn graf gehaald, maar hij wil graag weer terug in zijn graf. Daar vindt hij het veel fijner en dan mag hij naar de hemel'. Het begraven, uitgraven, tegen de schep zeggen 'dat het goed is' herhaalde hij nog een paar keer en hij liet de schep uiteindelijk begraven in de zandbak achter om lachend verder te spelen met iets anders.''